Drzwi wejściowe w mieszkaniu w bloku są najsłabszym punktem termicznym całego lokalu. Nawet jeśli ściany i okna trzymają parametry, to właśnie wokół ościeżnicy ucieka najwięcej ciepła. Powietrze z klatki schodowej jest chłodniejsze, a przy różnicy ciśnień powstaje ciąg, który zasysa zimno do środka. Efekt to wyższe rachunki i odczucie przeciągu przy podłodze.

Pierwszy krok to sprawdzenie, gdzie dokładnie ucieka ciepło. Najczęściej winne są uszczelki w ościeżnicy, próg oraz nieszczelności między skrzydłem a ramą. Stare drzwi drewniane z czasem się wypaczają, a pianka montażowa kruszeje. Warto też przyjrzeć się samej klatce schodowej — jeśli jest otwarta i nieogrzewana, różnica temperatur rośnie, a straty stają się bardziej odczuwalne. Pomocne bywa zrozumienie, jak przedsionek jako bufor temperatury między klatką a mieszkaniem wpływa na bilans cieplny całego lokalu, zwłaszcza gdy w budynku brakuje dodatkowej strefy przejściowej.

Najskuteczniejsze rozwiązania to wymiana uszczelek na silikonowe lub EPDM, regulacja zawiasów i docisku oraz montaż listwy progowej z uszczelnieniem. Jeśli drzwi są stare i nieszczelne, lepszy efekt da wymiana całego skrzydła na model z rdzeniem termoizolacyjnym i progiem automatycznym. Dodatkowo można zastosować osłonę na klamkę i zamontować szczotkę uszczelniającą przy dolnej krawędzi. W blokach, gdzie wiatrołap jest wspólny, warto też zadbać o domykanie drzwi wejściowych do klatki, bo to ogranicza napływ zimnego powietrza.

Nie każda ingerencja wymaga zgody wspólnoty, ale wymiana drzwi wejściowych do mieszkania zwykle nie budzi sprzeciwu, o ile nie zmienia się wygląd elewacji. Przed zakupem warto zmierzyć grubość ściany i sprawdzić, czy nowe drzwi nie będą kolidować z posadzką. Po montażu dobrze jest wykonać próbę szczelności — przy zamkniętych drzwiach i włączonym okapie kuchennym sprawdzić, czy powietrze nie jest zasysane przez szczeliny. To prosty test, który pokaże, czy izolacja spełnia swoje zadanie.